Avusturya’da sert komutlar eşliğinde ve yabancıların kovulması çağrılarının gürültüsü arasında silahlarına sarılıyorlar.

İtalya’da siyah tişört giyiyorlar, saçlarını kısacık kestiriyorlar ve futbol maçlarında eski diktatörlerinin adını haykırıyorlar.

Almanya’da camilerin ya da yabancıların kaldığı pansiyonların önünde Avrupa’ya ‘göçmen istilası’ dedikleri şeyi protesto etmek için toplanıyorlar.

Dehşet verici ölümlerinden 60 küsür yıl sonra, Hitler ve Mussolini’nin isimleri ve sembolleri hâlâ sokaklarda boy gösteriyor. Faşizm geri mi dönüyor?
Seçime giden Avusturya’da, Jörg Haider’i devirip aşırı sağcı Özgürlük Partisi’nin liderliğine gelen Heinz-Christian Strache, aşırılık hissiyatına oynamanın nüfusun büyük bir bölümünde hâlâ rağbet görüyor olmasının katkısıyla, ülkede en son iki nesil önce duyulmuş şeytan Yahudiler söyleminin yerine yeni bir tehdit koydu:

Müslümanlar.

Sloganlar ‘İslam yerine vatan’ diyor.

‘Viyana İstanbul olmamalı’.

İslam ve sembolleri, Almanya ve Hollanda’da da aşırı sağın odağı haline geldi.

Avrupa’nın en büyük camilerinden birinin inşasını durdurmak üzere cumartesi günü Köln’de

yüzlerce kişi toplandı. Belçika, İtalya ve Avusturya’dan aşırı sağcı liderler Batı değerlerini ve Hristiyan geleneklerini koruma çağrılarına katılmak üzere Köln’e akın etti; ki bu çağrılar halk desteği kazanmak adına giderek ana akım politikacılar tarafından da dile getiriliyor.
Ancak faşizm nostaljisinin en aşikâr olduğu ve geçmişin yankılarının en meşum olduğu yer İtalya. Mussolini’nin mozalesi, gösterilerde onun ismini haykıran ve ideolojisini ve mimari mirasını yeniden canlandırmak amacıyla kampanya yürüten neo-Faşistler için bir tapınak haline geldi. Diktatörün torunu sağcı politikacı Alessandra Mussolini adını, Silvio Berlusconi’nin koalisyonunda yer alan post-faşist Alleanza Nationale’nin demokratik olmayan geçmişinden uzaklaşma yönündeki tüm çabalarını aksatarak duyuruyor.

Ve bugünün sokaklardaki genç siyah tişörtlüleri, tıpkı ataları gibi, huzuru bozuyor.
Çingene kamplarındaki şiddetli çatışmalarda ve Romanyalılar ve diğer göçmenlere yönelik saldırılarda ön plandaydılar. Roma’nın yeni sağcı belediye başkanı gibi tüm yasadışı

göçmenlerin ülkeden kovulması çağrılarına öncülük ettiler ve hatta tüm Çingene çocuklarının parmak izlerinin alınmasını önerdiler.
Sağcı hissiyatın büyümesi yalnızca eski Şer ülkelerine özgü değil. İsviçre, Fransa ve Belçika liberalizme ve hoşgörüye karşı çıkan ve karşıtlarının gözünü korkutmak için şiddet taktiklerine başvurmakta beis görmeyen popülist partilerin ortaya çıkışına tanık oldu. Onları birleştiren şey Yahudi düşmanlığı değil -her ne kadar bu iğrenç hissiyat bu günlerde Avrupa ülkelerinde büyüyor olsa da-, özellikle Afrika ve Müslüman dünyadan göçe karşı olmaları.

Azınlıkları suçlamak stres altındaki bir toplumda görülen arazlardan biridir.

Britanya’da şimdiye kadar aşırı sağ biraz siyasi kazanım elde edebildi.

Ve ekonomik hengâmenin sosyal gerilimi azdıracağının neredeyse kesin olduğu böyle bir dönemde, tüm gruplardan politikacılar, aşırılıkçıların çirkin gündemlerine odaklanmaya zorlanıyor.

Tarih ders verir.

Ve 1930’lardaki dersler hâlâ hayati önem taşıyor.

(Başyazı, 27 Eylül 2008)