Kürtler varlıkları inkâr edilen, ancak isimleri inkâr edilmeyen bir halk. Akıbetleri Kürdistan bölgesini bölüşen ülkeler arasında farklılık arz ediyor. Son yıllarda ‘sürgün Kürtler’ olgusu da büyüdü. Zira 1990’lardan beri ‘gönüllü sürgün’ü, sevdikleri vatanın kucağında ölmeye tercih ederek Avrupa ve Amerika’ya Kürt göçü artış gösteriyor.
Fakat kendi geleceklerini belirleme, kültürlerini, adetlerini ve dillerini ifade edecek, uluslararası alanda tanınmış bir devlet kurma haklarını kaybetmeleri sonrası, kafeslerin kuşları hapsetmesi gibi Kürtlerin üzerlerine kapılar kapatılıyor.
Acaba Kürtlerin BM kararlarına ve kendi geleceğini tayin etme hakkına uygun biçimde devlet kurma hakkı var mı? Bölgede bir millet, kendi geleceğini ve devletinin sınırlarını kendi dili, kültürü ve gücü doğrultusunda belirleyebilir mi? Kürtlerin sınırlarında yaşadığı ülkeler, demokratik tercihleri garanti etsinler veya etmesinler, ayrılma veya ayrılmama hakkını belirleyebilir mi?
Acaba Kürtlerin ayrılması veya bağımsızlık ilan etmesi istikrar getirir mi? Kürtler siyasi ve sosyal açıdan uyumlu toplumsal bir çevre oluşturabilir mi? Demokratik ve demografik temellere uygun olarak egemen bir devlet ve olgun bir yönetim inşa etmeye hazırlar mı? Kendi geleceklerini belirleme hakkını elde ederlerse iç bölünmeler yaşamaktan endişelenmiyor mu? Kürtleri kuşatan tehlikeler çok, imkânları ve kapasiteleriyse bu tehlikeleri aşmanın çok gerisinde.
Bu gazetenin Irak Müslüman Âlimler Heyeti Başkanı Şeyh Haris el Dari’yle yaptığı iki bölümlük söyleşide, Irak’taki iki büyük Kürt partisinin Kürt halkının çoğunluğunca reddedildiği gözler önüne serildi. El Dari geçmiş yıllar boyunca hiçbir şey yapmamaları, görev paylaşımında bulunmamaları, hatta görevleri ve paraları sadece kendilerine ayıran bu iki partinin hâkimiyetine girmek istemeyen Kürt aşiret grupları bulunduğuna işaret ediyor.
El Dari Kürtlerin şu an ikiye ayrıldığını açıklıyor. Bir grup, kendi içinde gruplara ayrılmış olan Celal Talabani yandaşları. Barzani’nin grubundaysa görevden uzaklaştırmalarla ilgili şikâyetler var. Bazı Kürt bölgelerine haftalardır elektrik ve içme suyu tedarik edilmiyor. Bu durum, bazı Kürtlerin Avrupa’ya göç etmesine açıklık getiriyor.

(Londra’da Arapça yayımlanan Hayat gazetesi, 29 Eylül 2008)