3 "29 eylül 2008" etiketi kullanan gönderi

www.aktifsayfa.com KARA LASTİK HAREKETİ

convers kara lastik kardeşliği çoban ali aysun'u seefiiyooo http://rapidshare.com/files/227895105/1_May__305_s_mar__351___305__AB_ZER_Karako__1977_an__305_s__305_na.mp3 | 6947 KB 1 mayıs mp3 indir marşını ilk söyleyen halk ozanlarından Abuzer Karakoç'un tınısıyla 1 mayıs Anlamıyorlar biz yoksak gökyüzü çıplak kalır, kentleri susuşlar kanatır, beni gömmeyin, susmaya gömülmeyin, susmak yanılsamadır.. Bir inancın yüceliğinde buldum seni Bir kavganın güzelliğinde sevdim. Bin kez budadılar körpe dallarımızı Bin kez kırdılar. Yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz Bin kez korkuya boğdular zamanı Bin kez ölümlediler. Yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz. Bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek.

Ana Sayfa | Yazılar | Resimler | Videolar

3 "29 eylül 2008" etiketi kullanan gönderi "29 eylül 2008" etiketi kullanan diğer içerikler resimler , videolar

Oct

Kuzey Irak’taki Kürt partilerine duyulan güven azalıyor Londra’da Arapça yayımlanan Hayat gazetesi, 29 Eylül 2008

okuryazarhay | 06 Ekim 2008 17:21 | 0 fav | etiket: 29 eylül 2008 , kuzey ırak’taki kürt partilerine duyulan güven azalıyor londra’da arapça yayımlanan hayat gazetesi

Kuzey Irak’taki Kürt partilerine duyulan güven azalıyor 06 10 2008 document.write(); CEMİL EL ZEYABİ Kuzey Irak’taki Kürt partileri arasındaki bölünme ve halkın onlara güvenmemesi, giderek daha çok sayıda Kürt’ün Avrupa’ya göç etmesine yol açıyor Kü [...] devamını oku

(0) yorum

Oct

Sarkozy Fransız laikliğine ‘olumlu’ bir anlam kazandırıyor Ürdün gazetesi El Ghad, 29 Eylül 2008

okuryazarhay | 05 Ekim 2008 12:12 | 0 fav | etiket: 29 eylül 2008 , sarkozy fransız laikliğine ‘olumlu’ bir anlam kazandırıyor ürdün gazetesi el ghad

Sarkozy Fransız laikliğine ‘olumlu’ bir anlam kazandırıyor 05 10 2008 document.write(); MUHAMMED BERHUME Dine karşı ‘olumsuz hassasiyet’ taşıyan Fransız laikliği, Sarkozy yönetiminde daha kapsayıcı bir görüntüye bürünüyor. Sarkozy Fransız solunun te [...] devamını oku

(0) yorum

Sep

700 milyar dolarlık kurtarmanın başarısı yeni başkana bağlı Başyazı, 29 Eylül 2008

okuryazarhay | 30 Eylül 2008 08:40 | 0 fav | etiket: 29 eylül 2008 , 700 milyar dolarlık kurtarmanın başarısı yeni başkana bağlı başyazı

700 milyar dolarlık kurtarmanın başarısı yeni başkana bağlı 30 09 2008 Hazine Bakanlığı’nın ve Fed’in finans piyasasını kurtarmaya yönelik 700 milyar dolarlık planının başarısı yeni başkanın uygulama becerisine bağlı. Bu kurtarmanın alternatifinin ço [...] devamını oku

(0) yorum

Ama bu bayramın çocuk kalbinden bir ifadesi gibi sanki.

Koskoca bir insanın Şeker Bayramı demesinin tuhaf gelen bir yanı var. (Ya da bana öyle geliyor. Oturup şekerin bayramını mı kutlayacağız. Tuz ne olacak peki, ya ekmek? Hani tuz ekmek hakkı var derler, şekerden daha mı önemsiz...)

Bayram şekeri

Elif Çakır - 30.09.2008

OLDUĞU GİBİ
 
Elif Çakır

Şekerdi, Ramazandı derken, nihayet bayrama ulaştık.

Ancak başbakanın medya tartışmasını “almayın o gazeteleri evinize”ye getirmesinden artık kendisi de sıkılmış olmalı. Yaklaşan bayram arifesinde tartışmayı “bir kültür erozyonuna” çekti. “Ramazan Bayramı”nın bir kısım insanlar tarafından “Şeker”leştirilmesine tepki göstererek “bunlara fırsat vermemiz gerektiğini” söylemesi üzerine bir şekerleme yapmak gerekiyor.

Ah nerede kaldı eski Ramazanlar, ah o Bayramlar diye iç geçirip geçmiş özlemi içerisinde olanlardan değilim.

Dinî metinlerde geçen şekliyle de bu ne Ramazan ne de Şeker bayramıdır. Bu bayramın asıl adı iyd el-fıtr’dır, yani Fıtr Bayramı.

Fıtr da, hani şu fitre olarak Türkçeleştirdiğimiz şeydir (daha geniş kapsamı var ama şimdi oturup bunu anlatmanın ne yeri ne de sırası).

Günlük hayatta türlü nimetlerle sofralar donatıp yemeye alışmış zenginlerin Ramazan boyunca aç kalıp, fakirliğin en azından bir boyutunu (açlık) idrak etmesiyle (öyle ya, giyinip kuşanma, gezip tozma hoşça vakit geçirme oruç kapsamında değil) birlikte, ellerini ceplerine atıp bir miktarını yoksullarla paylaştığı günlerin adıdır Ramazan ya da Şeker dediğimiz bayram. En doğru şekliyle Fıtr Bayramı.

Öyle zenginlerin zenginleri ağırladığı cümbüşe dönüşen sofraların yarıştığı, yoksul halkın sofrasında ekmek zeytinin değişmemesi değil.

Yoksulların çadırlarda, sonradan görme bürokratların beş yıldızlı otel lobilerinde ağırlandığı iftar düzeneği devam ediyor yine.

Hz. Peygamber, sadece zenginlerin çağrılıp da yoksulların dışarıda bırakıldığı sofralara lanet ediyordu. Bugün ise her şey eski haline dönmüş görünüyor.

İşin Şeker ya da Ramazan bayramı olup olmadığını tartışmak bile abes aslında.

Kaldı ki, çocuklar için şeker, çikolata ve tatlı bayramıdır elbette.

Bizim için de öyleydi o yaşlarda iken.

Yıl boyunca pek fazla erişemediğimiz türlü şeker, çikolata ve tatlılar dolardı evimize ve komşularımızın evlerine.

Herhalde şeker bayramı yaklaşımı buradan kaynaklanıyor.

Ama bu bayramın çocuk kalbinden bir ifadesi gibi sanki.

Gerçi bayramlarda bu kadar şekerin içine gömülmek bize ait bir şey midir, yoksa dünya Müslümanlarında da böyle bir eğilim var mıdır, bilmiyorum.

Benim için pek değil ama tatlı ile arası iyi olanlar için tam bir fırsat günleri bu bayramlar.

Baklavalar açılır, yöresel tatlılar yapılır.

Nereye gitseniz önünüze bir porsiyon tatlı getirilir.

* * *

Bu Ramazan öfkeli ve kavgalı geçti.

Güzel sözler, güler yüzler yerine hırsızlar, şerefsizler, müfteriler uçuştu ortalıkta.

Orucun insanın tabiatını yumuşatan, kötü söz söylemekten, kötü iş işlemekten, kötü niyet taşımaktan alıkoyan güzelliğini şöyle yurt çapında doya doya yaşayamadık.

Ramazan bana insanın daha bir içine kapandığı, kendini sorguladığı, eğrisini doğrusunu görmeye çalıştığı bir atmosfer gibi gelmiştir. Sonrasındaki bayram da, insanlarla yeniden kaynaşıp barışmanın ifadesidir. Güzel sözlerle, güler yüzlerle, hediyeler ve ikramlarla birbirini ziyaret edip, “nedir bu çekişme, hepimiz aynı hayatı paylaşıyoruz” deyip kucaklaşmanın ifadesi…

Özellikle son yıllarda, üç dört günlük bayramın bir haftaya yayılmasıyla birlikte, insanlar bunu tatil şekline dönüştürerek evlerinden kaçmaya başladılar.

Bayramların o sıcaklığı, samimiliği kalmadı sanki yıllar geçtikçe.

Artık yükünü taşımakta iyice zorlanan İstanbul’da ise bayramlar sokağa çıkılmayacak eziyet günleri haline geldi. (Buna rağmen hâlâ Ankara’dan onbinlerce insanın –Merkez Bankası vesilesiyle- İstanbul’a getirilmesi nasıl düşünülüyor, şaşmamak elde değil. Buna bir de “trafiğin dengelenmesi” yorumu getirildi ki Başbakan tarafından, bu ayrı bir yazı konusudur.)

Gündelik hayatta çok fazla insanla muhatap oluyoruz, çok fazla bilgi ve mesaj bombardımanına uğruyoruz ve artık hiçbir şeye ayıracak “samimi” vaktimiz kalmıyor.

Geçen cumartesi Ayşe Arman’a verdiği röportajda çocuk psikoloğu Şeniz Pamuk, “hah, işte bu” diyebileceğim bir tespitte bulunmuştu: “Bir iki kuşak sonra, 1950’lerin hayatına geri döneceğiz!”

“İlişkiler çok kopuk, kimsenin kimseye ayıracak vakti yok, herkesin yapmak istediği çok fazla şey var.”

“Klasik aile modellerine geri dönülecek. Herkes evliliğini yürütmeye çalışacak. Günümüzde olduğu gibi yürümezse boşanırım demeyecek. Kadınlar daha az çalışacak, ve çocuk bakacak... Çünkü bu tempo insanların kaldırabileceği bir tempo değil...”

Tabi ki bu olacak. Olmazsa da sonraki kuşaklara hepten yazık olacak.

Bayramların önemi tekrar ortaya çıkacak.

Elinizde bir kutu şekerleme ile, eşinize dostunuza, komşunuza, akrabanıza gidip önce bir tebessümle sonra sıcak bir kucaklaşma ile elde edeceğiniz ruhsal motivasyonu, ne tatilde, ne de koşturmacalarda bulacaksınız.

Huzurlu bir bayram geçirmeniz dileğiyle, Bayramınızı kutluyorum.

Diğer Elif Çakır Makaleleri:

* 23.09.2008 - “Organize işler bunlar / Başımıza işler bunlar”
    * 16.09.2008 - Endişeye mahal yok!
    * 09.09.2008 - Oruç çarpması
    * 02.09.2008 - Oteller arasında
    * 26.08.2008 - “Garibim Arap kadınları”
    * 19.08.2008 - Sözün maksadını aşması
    * 12.08.2008 - Çok şükür olimpiyat başladı
    * 05.08.2008 - Diyet
    * 05.08.2008 - 18 cenaze sıfır şikâyet!
    * 29.07.2008 - Menderes Çıkmazı’ndaki bomba!
    * 22.07.2008 - Klasörler bitmez, vatan bölünmez
    * 15.07.2008 - Tren gelir hoş gelir
    * 08.07.2008 - “Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm”
    * 01.07.2008 - Genelkurmay “açıklıyor”
    * 01.07.2008 - Parayı veren...
    * Tüm yazıları

Demek
Daha bizim yaşımızda
İnsanlar ölecek

2 Nisan 2008
Hadi ULUENGİN
 huluengin@hurriyet.com.tr

AKP’ye yalan emsál

"STATÜKO zaptiyeleri" yine yalan söylüyorlar. Yine işkembe-i kübradan atıyorlar.

Eh, AKP’ye yönelik "hukuki darbe"de minareye kılıf gerekiyor ya, uydur bakalım.

Dolayısıyla, son bir haftadır da aşağıdaki tahrifatı dillerine ve kalemlerine doladılar.

Önce, hiç utanmadan ve hiç sıkılmadan, "böyle şeyler Batı’da da olur" diye girizgáh yapıyor ve hemen ardından, Belçika’daki "Flaman Bloku" partisinden dem vuruyorlar.

Zira, "VB" kısaltmasını kullanan bu şoven ve ırkçı kurum, dört yıldır yine aynı rumuz altında, fakat "Flaman Çıkarları" (Vlaams Belang) ismiyle siyaset sahnesine çıkıyor.

İşte bizim hazretler de buradan hareketle, aynı partinin yasaklandığını yumurtluyorlar.

Tekrarlıyorum, böyle bir mugaláta baştan sona kadar yalandır ve de kuyruklu yalandır.

* * *

HAYIR, tahrifatın aksine, Belçika Danıştay’ı "Flaman Bloku"nu asla yasaklamadı.

Bu parti 14 Kasım 2004’deki Anvers kongresiyle kendini gönüllü olarak feshetti.

İsim değiştirdi ve daha o an, tamamen aynı program ve üyeler etrafında tekrar kuruldu.

Bunun ilk nedenini, yerel seçimler arifesinde "imaj yenilemek" çabası oluşturuyordu.

Diğeri ise, Gent şehir mahkemesi partinin yan örgütlerini "ırkçılık" suçlamasıyla ağır para cezasına çarptırdığı için, "papelleri kaptırmamak" açıkgözlüğünden kaynaklanıyordu.

Ve Kuzey’de yüzde yirmi oy alan "VB" hálen Parlemanto’da 19 temsilciye sahiptir.

Dolayısıyla, sakın ha, bizim "statüko zaptiyeleri" demokratik hukukla özdeşleşmiş o Benelüks ülkesini "despotik hukuk" sultası altındaki Türkiye’ye bir daha örnek vermesin.

Yalanı dahi yüzlerine gözlerine bulaştırıyorlar ki, sipsivri Pinokyo burunları uzuyor.

* * *

ÖTE yandan, bırakın Belçika’yı falan, rejimin kökleştiği bütün çoğulcu ülkelerde ne zırt pırt parti kapatılır; ne de kapatılması için, gazete kupüründen "iddianame" hazırlanır.

Demokrasiler çocuk oyuncağı değildir. Onların ayrılmaz parçası olan siyasi kurumlar ise "hakimler"in iki dudağı arasından çıkacak fetváların yaz - boz tahtası hiç değildir.

Ve yegáne yasaklama istisnalarını, şiddeti fiilen savunmak; başka ülke casusu olmak ve evrensel hukuk tarafından insanlık suçu addedilen Nazizmi álenen sahiplenmek oluşturur.

Zaten 2. Savaşı nihayetinden itibaren yakın Avrupa tarihi incelendiğinde, sonsuz nadir de olsa, kapatılmış tüm siyasi kurumların yukarıdaki kategoriler içinde yer aldığı ortaya çıkar

* * *

NİTEKİM, Bask tedhiş örgütü "ETA"nın legal kolu olduğunu bağıran ve hep çeşitli isimler altında zuhur eden "Batasuna", konjonktüre göre, İspanya’da ara sıra yasaklanmıştır.

Ama daha geçen ay gerçekleşen seçimlere de "Aukera Guztiak" adıyla katılmıştır.

Öte yandan, Batı Alman Komünist Partisi "KPD"nin 1956 yılında kapatılması, söz konusu kurumun Doğu Berlin tarafından idare ve finanse edildiğinin ispatıyla gerçekleşmiştir.

Fakat yine de 1968’den itibaren "DKP" adıyla tekrar faaliyet göstermeye başlamıştır.

Ancaaak, kasten cımbızla seçtiğim bu çok istisnai iki örneğe rağmen ne Kuzey İrlanda’daki "İRA" terörünün uzantısı olan "Sinn Fein" Birleşik Krallık’ta; ne, táa 1946’dan beri neo -faşizmin kitle partisi oluşturan "MSI" İtalya’da; ne de, her ikisi birden neo-nazizmle gerdeğe giren "NPD" Almanya’da ve "FPÖ" Avusturya’da siyaset sahnesinden uzaklaştırılmışlardır.

Eee, AKP yasağına emsál arayanlara göre hani "Batı’da da böyle şeyler oluyordu?"

* * *

EVET evet, bizim "statüko zaptiyeleri"nin özrü ve yalanı kabahatinden de büyük.

İslami hassasiyetten demokratik bir kurum olan AKP’yi yukarıdaki partilerle kıyaslamaya kalkışmak cüretkárlığı yetmiyormuş gibi, bir de minareye kılıf ararken, o kılıfın örnek verdikleri klise kulesine dahi hiç uymadığını bilemeyecek kadar cehalet sergiliyorlar.

Onların yalanından kim ölmüş? Ama gerçeği haykırmak da demokratların boyun borcu.

kapitalizm; sosyalizm'in paylaşım matematiğidir

karalastik

haraketi

şimdi

başlıyor

karga

dedem

başka

kuş

tanımam

böyle biline

laleler güller günü 1 mayıs lorel hardy hoppaa

"makaleden öte haberden önemli yazı"

'Kanun-ı esasi Kur'an-ı azim ü şandır'

Neden ve nereye kadar AKP?

Avni Özgürel

23/01/2008

Önce iki anlamlı günü hatırlatmak istiyorum.

İlki 23 Nisan 1920. Yer: Ankara...

Müdafayı
Hukuk cemiyetlerince seçilen 115 mebus, Mustafa Kemal'in isteği üzerine özellikle cuma
gününe denk getirilen merasimle BMM çatısı altında bir araya geldi.

Hacı Bayram Camii'nde
kılınan cuma namazını takiben okunan hatim duası sonrasında eller üzerinde taşınan
Sancak-ı Şerif ve Hilye-i Şerif'le meclis binasına gelindi...

Aynı anda yine Mustafa Kemal'in

yayımladığı genelgeye uyularak yurdun dört bir köşesindeki tüm camilerde sala verildi, hatm-ı şerif, Buhari ve mevlid okundu...

Oturum açıldığında kürsünün ardındaki levhada

'İşlerinizde
meşveret ediniz'

ayeti yazılıydı...

Hatırlatmak istediğim ikinci özel gün 7 Şubat 1923.

Yer: Balıkesir, Zağnos Paşa Camii...

Milli Mücadele'nin kazanıldığı, herkesin zihninde

' Bundan sonra ne olacak'

sorusunun olduğu,
cumhuriyetin ilanının sekiz ay öncesi.

BMM Başkanı sıfatıyla Mustafa Kemal, metni üzerinde
büyük din âlimi Hasan Basri Çantay'la birlikte çalıştığı cuma hutbesi için kürsüdedir.

Besmeleyle başlar sözlerine. Hutbenin üçüncü cümlesi şudur:

'Kanun-ı esasi Kur'an-ı azim ü şandır'

Bu iki günün havasını aktarmaktan maksadım Cumhuriyet'in modernleşme projesi tatbike

konulduğunda doğan tereddüdün ve kabaran itirazların durup dururken meydana gelmediğine işaret etmek içindir...

O günlerin ortamında karşı çıkışların, muhalefetin nasıl susturulduğu sır değil...

Ancak aradan

bunca yıl geçtikten sonra da modernleşme projesiyle ilgili bir değerlendirme yapılırken

'dayatma' sözcüğünü kullanan kişi, sözünün önü ardı dinlenmeye gerek görülmeksizin Atatürk
aleyhtarlığıyla suçlanır.

Oysa yapılanların mahiyetiyle değil yöntemiyle alakalıdır bu hüküm
ve cümle âlem bilir ki doğrudur...

Cumhuriyet'in ilanı yanlış mıdır, saltanat devam etmeli miydi? Hayır...

Türkiye'nin
İngiltere'dekine benzer bir yapı içinde saltanat makamının muhafaza etmesi romantik bir

düşünce olarak bugün dinlenebilir görünse de, akıl, ne 1920'lerin ne sonrasının şartlarında

bunun gerçekçi bir fikir olmadığını kabul eder. Aynı durum devrimler süreci için de
geçerlidir...

************************************************** *************

Hilâfetin kaldırılması meselesine gelindiğinde de 6 Mart 1924 tarihli 431 sayılı
yasanın birinci maddesinde kaldırılanın sadece makam olduğu açıkça ifade edilir:

'Hâlife hâlledilmiştir.

Hilâfet, hükümet ve cumhûriyet mânâ ve mefhûmunda esâsen mündemiç

olduğundan Hilâfet makamı mülgâdır.'

************************************************** *************

Bu düşünce kanunun BMM'de müzakeresi sırasında mebusluğu yanında fıkıh âlimi olan Seyyid

Hoca tarafından yapılan konuşmada ifade edildikten başka, konu üzerinde son konuşmayı
yapan İsmet İnönü'nün

'Tereddüdün hilafetin ilgası noktasında değil, dini açıdan ve kararın

halk tarafından nasıl karşılanacağı meselesinden kaynaklandığı, oysa İslami kurallar aynen

korunacağı için böyle bir endişeye mahal bulunmadığı' ifadesinde de vurgulanmıştır...

Bunları anlatmaktan maksadım, bugün yaşadığımız sancının temelinde halkın Cumhuriyet'in

modernleşme projesine itirazının değil, değişimin devlet katından halk katına tebliğ
anlayışıyla indirmesinin yattığıdır.

Ve şimdi, din eğitimi, türban meselesi, Kürt sorunu vs.

dahil pek çok konuda Atatürk'ün liberal düşüncelerinin isyanlar sebebiyle alınmış olan inzibati tedbirler yüzünden hayata geçirilemeyişinin sancısını çekmekte olduğumuzdur..

Bunun kanıtı da yapılan bütün anketlerde 'Şer'i bir düzene geçilmesinden yana mısınız'

sorusuna toplumun ezici bir çoğunluğun

'Hayır'

cevabı vermiş olmasıdır...

AKP'ye vücut veren düşüncenin arka planını bilemem, ama kanımca Tayyip Erdoğan

çevresinde kenetlenen kadronun zihinlerinde ne olursa olsun bu noktada tarihin kendilerine

yüklediği misyonu ifa ettikleri söylenebilir diye düşünüyorum.

Türkiye med ü cezir yaşamaktan yorgun...

Ve sorun, ne İslam, ne laiklik, ne Atatürk.

Mesele yola çıkarken şartların farklı olmasından dolayı tutulamayan orta yolu yakalamak.

Hilâfetin kaldırılması meselesine gelindiğinde de 6 Mart 1924 tarihli 431 sayılı
yasanın birinci maddesinde kaldırılanın sadece makam olduğu açıkça ifade edilir:

'Hâlife hâlledilmiştir.

Hilâfet, hükümet ve cumhûriyet mânâ ve mefhûmunda esâsen mündemiç

olduğundan Hilâfet makamı mülgâdır.'

HERŞEY TÜRKİYE İÇİN

MİLLİ GÜVENLİK SİYASET BELGESİ NE ANLAMDA "TEMEL" BİR METİNDİR?

Mustafa Erdoğan
Hacettepe Üniversitesi
mersindogan@yahoo.com

"28 Şubat Süreci" denen istisnai rejimin Türkiye'ye en büyük zararının, kimi hukuk dışı ve antidemokratik anlayış ve uygulamaların zamanla toplum tarafından kanıksanmasına ("olağanüstülüğün olağanlaşması"na) yol açma tehlikesine sahip olması olduğunu yıllar önce yazmıştım. Bu öngörüyü doğrulayan en dikkate değer olay, bizatihi 28 Şubat'ın bugün bir çok mahfilde (başta, maalesef, medya olmak üzere) tabii bir olaymış gibi algılanır hale gelmesi ve ondan eleştirel bir dille söz edenlerden kuşku duyulmasıdır. Öyle olmasaydı, 28 Şubat dönemindeki anti-demokratik ve hukuk dışı uygulamaların zararlı etkilerini kısmen de olsa giderme yönünde zaman zaman hükümet çevrelerinden ve başka yerlerden gelen girişimler söz konusu olduğunda, medya cenahından

"28 Şubat'ın rövanşını almaya çalışıyorlar"

yollu kınamalar gelir miydi?...

* * *

Çoğumuzun artık kanıksamış olduğu gerçeklerden birisi de, "milli güvenlik siyaseti"nin -yani, ülkenin bir temel "siyaseti"nin- belirlenmesinin Türkiye'de askerlerin yetkisinde sayılmasıdır.

Bu çerdevede, yine o dönemde hazırlanmış olan

"Milli Güvenlik Siyaset Belgesi"nin bugünlerde yenilenmesi söz konusu.

Konuyla ilgili haber-yorumlarda bu metnin "devletin en önemli" belgelerinden biri, hatta "gizli anayasası" olduğu belirtiliyor. İşte size istisnai olanı kanıksamanın ve onu olağan saymanın başka bir kanıtı daha!... Kürşat Bumin'in haklı olarak dikkat çektiği gibi, bu belgenin "dünyanın en tabii şeyi" gibi sunulmasından daha garip ne olabilir?... Düşününüz ki, böyle bir belgenin sadece varlığı değil, onun devletin "gizli anayasası" olarak algılanması bile yurttaşlarının büyük çoğunluğunu rahatsız etmiyor!

Şimdi soğukkanlı bir şekilde bu meseleye daha yakından bakalım.

Türkiye Cumhuriyeti'nin eğer resmi bir anayasası varsa, ve bu Anayasada devlet (özetle) "insan haklarına saygılı/dayanan demokratik bir hukuk devleti" olarak tanımlanıyor ise, muhtevasını üniformalı bürokratların belirlediği bir idari metin nasıl olur da -üstelik hükümet tarafından- "gizli anayasa" muamelesi görebilir?... Türkiye Cumhuriyeti'nin resmi bir anayasası bulunduğuna göre, rejimin işleyişi bakımından böylesine önemli olan bu metin "temel" olması bakımından neyin alternatifidir?...

Bir anayasal devlette "anayasa"nın temel işlevi, kimlerin veya hangi organların, hangi usul ve şartlara göre ve nereye kadar kamu otoritesi kullanacaklarını belirlemek suretiyle devleti sınırlamaktır. Gelgelelim Türkiye'nin resmi anayasasında ne böyle bir "belge"den söz edilmektedir, ne onu birilerinin hazırlama ve onaylama yetkisine sahip olduğuna dair bir işaret vardır. Öyleyse, Milli Güvenlik Siyaset Belgesi denen metin devletin "temel" bir belgesi olamayacağı gibi, bunun varlığı da anayasaya aykırıdır. Malum, Anayasa açıkça "Hiç kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamaz" demektedir (m. 6/2)

* * *

Böyle bir belgenin varlığının "demokratik siyaset" anlayışıyla da bağdaşmayacağı açıktır.

Çünkü, demokratik bir devlette eğer herhangi bir "siyaset" söz konusuysa, orada yurttaşların veya onların demokratik temsilcilerinin iradesinin işin içinde olması gerekir. Ayrıca, eğer bu bir "siyasi" belgeyse, tanımı gereği, o kamuya açık da olmalıdır; bir demokraside kamudan gizli bir temel siyaset olamaz..

Bağlayıcı bir "temel metin" olarak bir "Milli Güvenlik Siyaset Belgesi"nin varlığı gelecekteki parlamento ve hükümetleri bağlayan esaslar getirmesi bakımdan da demokratik siyasetin doğasına aykırıdır. Bizdeki "milli güvenlik" kavramının kapsamı göz önüne alındığında, böyle bir belgenin, demokratik organların takdir yetkisine sadece dar anlamda "güvenlik siyaseti" bakımından değil, onların daha genel siyasi tercihleri bakımından da peşin kısıtlamalar getireceğini anlamak zor olmasa gerek.

Mesela bir muhafazakar hükümetin askerlerin bakış açısına göre yapılmış bir "irtica" tanımını kabul etmesinin ne ölçüde mümkün ve makul olduğunu düşünmek zorundayız.

* * *

Bu belgenin içeriği de problemlidir. Şöyle ki:

"İrtica ve bölücülük" bu metnin ana temalarından biri olmaya devam ettiğine göre, demek ki Türkiye kendisini hala iç düşmanlarıyla tanımlamayı bir "temel" politik tercih olarak görmektedir. Başka bir anlatımla, Türkiye Cumhuriyeti için "öteki" doğrudan doğruya kendi vatandaşlarının büyükçe bir kısmıdır ve üstelik böyle olması onun bakımından "temel" önemdeki bir meseledir.

HERŞEY TÜRKİYE İÇİN

milliyetçilik! hobi'si mülkiyet olan toplum meydana getirdi

"ÖFKE, İMTİYAZ İSTEYENLEREDİR'' GAZİANTEP

- AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, kendisi için bazılarının, ''öfke dağıtıyor''

şeklinde eleştirilerde bulunduğunu ifade ederek,

''Kusura bakmasınlar yeri geldiği zaman, bu vatandaşın, bu başbakanın öfkesi, bizden adalet isteyenlere değil, imtiyaz isteyenleredir'' dedi. Erdoğan, partisinin Gaziantep Kadın Kolları 2. kongresinde yaptığı konuşmada, AK Parti'nin bir zümre partisi değil, ülkeyi bir bütün olarak kucaklayan bir parti olduğunu bildirdi. Erdoğan, ''AK Parti, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğu ilkesinden doğan, milli iradeyi iktidara taşımaktan başka muradı olmayan bir partidir'' diye konuştu. Hükümetin başarılarından söz eden Erdoğan, partililerin ''AK Parti'ye uzanan eller kırılsın'' şeklindeki sloganları üzerine araya giren Erdoğan, ''Hiç bunlara gerek yok. Demokrasilerde bizim talebimiz, ellerin kırılması olmaz, bizim talebimiz zulüm olmaz, bizim talebimiz şifa dağıtmak olur. Biz kavga için gelmedik, sevgi için geldik. Bizim farkımız bu'' dedi. Kendilerini anlamak istemeyenlerin olabileceğini dile getiren Başbakan Erdoğan, sözlerini şöyle sürdürdü: ''Ben bu aralar bazı televizyon kanallarını zaman zaman izliyorum. 
Diyorlar ki işte 'Başbakan öfke dağıtıyor, işte Başbakan 'şöyle' diyor, 'böyle' diyor. Başbakan'ın o öfke dağıttığı anda bile bu ülkeye hizmet vardır. Kusura bakmasınlar yeri geldiği zaman, bu vatandaşın, bu başbakanın öfkesi, bizden adalet isteyenlere değil, imtiyaz isteyenleredir. Bunu da böyle bilin.

Çünkü, 5 yıllık süre içinde biz imtiyaz dağıtmadık.

Biz imtiyazın sadece millete ait olduğunu bildik ve millete imtiyaz dağıtmaya gayret ediyoruz." Başbakan Erdoğan'ın konuşmasından öne çıkan ifadeler başlıklarıyla şöyle:

* ''Birileri yaparsa doğru, aynı şeyi bir başkası yaparsa yanlış. Olmaz.''

* ''Sayın Baykal, yeri geliyor, bakıyorsun, ayetler gayet güzel okuyor maşallah.

Bazen bakıyorsun, imamı azam, imamı ebu yusuf, bunları da aşıyor, geçiyor. Onlardan da güzel fetvalar filan bunları da söylüyor. Bu meşru, serbest. Ona herhangi bir şey yok, serbest...'' * ''Biz diyorduk ki, ''Bu ülkede, benim ülkemde, bizim vatanımda, başörtülüsü, başı açığı ele ele yürüdükleri gün; büyük Türkiye'dir, güçlü Türkiye'dir, huzurlu Türkiye'dir, istikrarlı Türkiye'dir.'' * ''Ayrımcılığı yapan kim? Ayrımcılığı yapan Baykal zihniyeti. Ayrımcılığı yapan bunlar.'' * ''Niye bu kapıları, bariyerleri birilerinin yüzüne kapamak? Neden? Buna kimsenin hakkı yok.
 Bunu aştığımız gün çok şeyler başarırız.''

"demek dâhâ bizim yaşımızda insanlar ölecek.
          ölüm adın kalleş olsun"
  
                 ENVER GÖKÇE

Bitirin artık bu savaşı...

Ahmet Altan - 05.10.2008

Bu ülke çocuklarının hesabını sormaz.

Hiç sormadı.

Şimdi Türk çocuklarıyla Kürt çocukları diye ayrılıp karşı karşıya gelenler ölüyor.

Eskiden sağcı solcu diye ayrılıp karşı karşıya gelen çocuklar ölüyordu.

Neredeyse kırk yıldan beri çeşitli sıfatlarla tanımlanan çocukların ölümünü seyrediyoruz.

Hangisinin hesabı soruldu?

Kim hesap verdi?

Onları kışkırtanlar, ölüme yollayanlar, öldürtenler bir defa ortaya çıkarıldı mı?

Bu ülkede çocuklar genç yaşlarında ölmek için doğuyorlar sanki.

O kadar doğal karşılanıyor ki ölümleri...

Kimse şaşırmıyor.

Bana öyle geliyor ki üzülmüyor bile kimse.

Acı değil öfke duyuyoruz, kurtarmak değil intikam almak istiyoruz.

Eğer “karşı taraftan” daha fazla çocuk ölürse insanların içleri yatışacak gibi.

Bakın on beş çocuğun öldüğü aynı karakolda Mayıs ayında altı çocuk daha ölmüştü.

Kimse, o çocukların ölümünün hesabını sordu mu?

Dağlıca baskınının hesabını soran oldu mu?

Mayıs ayındaki Aktütün baskınına sansür geldi.

Dağlıca’nın konuşulması mahkeme kararıyla engellendi.

Halbuki Dağlıca baskını için de, Aktütün baskını için de Meclis komisyonları kurulmalıydı, araştırılmalıydı, çocukların ölümünden sorumlu olanlar ortaya çıkarılmalıydı.

Bunlar yapılmadı.

Bu çocukların ölümünden onların komutanları sorumlu.

Bir ülkede karakollar bu kadar kolay basılıyorsa, o ülkede askeri bir sorun var demektir.

Hatayı yapan kim?

Komutanlardan başka kim olabilir?

Bakın çok garip bir durum var.

Bu çocukları koruyamayan, gerekli önlemleri almayan, yapılan hataların hesabını vermeyen, eksiklikleri gidermeyen komutanlar...

Aynı zamanda savaşın devamını da en çok isteyen insanlar.

Bu savaşı bitirebilecek her demokratik ve barışçı adıma karşı çıkıyorlar.

Emekli komutanlar da “daha başka askerler de ölür” diye demeçler veriyorlar.

Niye sürdürmek istiyorsunuz peki bu savaşı?

Daha fazla çocuk ölsün diye mi?

Bugünkü savaşı kimse kazanamaz.

Kazananı olmayacak bu savaşın.

Sadece çocuklar ölecek.

Ne PKK bir karakolu basıp on beş çocuğu öldürdü diye Kürtlerin sorunu biter...

Ne askeri birlikler PKK’lıları öldürdü diye Türkiye’ye huzur gelir.

Yıllardanberi sürüyor savaş.

Ne oldu?

Söyleyin bana ne oldu?

Kimse kazanabildi mi?

Hayır.

Bu savaşın bitmesi lazım.

Bu ülkenin Kürt vatandaşlarının kendilerini güvende ve özgür hissedecekleri demokratik bir ortamın yaratılması, dağdaki çocukların evlerine dönebilmelerinin sağlanması lazım.

Bu ülke kanıyor.

Hiçbir anlamı olmayan, hiçbir anlamlı sonuca varmayacak bir savaş yüzünden kanıyor.

Üstelik şimdi tehlike daha da büyüyor.

Ege kasabaları, Kürt mahalleleri Türk mahalleleri diye bölünüyor.

Ortalıkta bayraklar dolaşıyor.

Çatışmalar yaşanıyor.

Bir kıvılcımla bütün bölge patlayacak sanki.

Birilerinin böyle bir patlamanın yaşanmasını istediğini de tahmin etmek zor değil.

Maraş’ı, Sivas’ı unutmayın.

Burası özgürleşmesin, demokratikleşmesin, bu gizli askeri yönetim bitmesin diye binlerce insanın ölümüne hiç aldırmayacak birileri var.

Her gün yirmi çocuğun öldüğü günlerde kimsenin kılı kıpırdadı mı?

Darbenin planlarını yaptılar sadece, “biraz daha çocuk ölsün de ortam iyice darbeye hazır olsun” diye beklediler.

Bugün de beklerler.

İnsanları kışkırtırlar.

Öldürtürler.

Hükümetin ve parlamentonun bu savaşı bitirmek üzere duruma el koymasının gerektiği zamanlardayız.

Onlara Ege bölgesinden çok daha ayrıntılı bilgiler geliyordur.

Tehlikeyi bizden daha iyi görüyorlardır.

Çocukların ölümüne aldırmıyorlarsa, kendi geleceklerine aldırsınlar.

Bu ateş bir kıvılcımla bütün Türkiye’ye yayılırsa, onların geleceği de yanacak.

Bu savaşı durdurun artık.

Ölen çocuklarla mutluluğu bulamaz bir ülke.

O çocukları kurtarın.

Öfkeyi unutup acıyı hissedin artık, intikamı bırakıp kurtarmayı isteyin ne olur.

O çocukları da, ülkeyi de, kendinizi de kurtarın.

Durdurun bu Allahın belası savaşı.

Diğer Ahmet Altan Makaleleri:

* 04.10.2008 - Taksimetre
    * 03.10.2008 - Korkmalı mıyız?
    * 02.10.2008 - Siz de onları almayın...
    * 01.10.2008 - Siyaset ve ahmaklık
    * 30.09.2008 - Kim korkar herkesten?
    * 28.09.2008 - Saflık
    * 27.09.2008 - Çözümü kolay ama...
    * 26.09.2008 - Karşılaşma
    * 25.09.2008 - Esir kampı
    * 24.09.2008 - Yeni dalga...
    * 23.09.2008 - Ezan
    * 21.09.2008 - Bir anı
    * 20.09.2008 - Cunta mı?
    * 19.09.2008 - Genç subaylar
    * 18.09.2008 - Niye yapıyorsunuz bunu?
    * Tüm yazıları

Hâlâ anlamıyorlar makinenin insanlığın kurtarıcısı olduğunu; insanı aşağılık ve ücretli işlerden kurtaracak olan, azat eden, boş zaman ve özgürlük veren Tanrı olduğunu.

PAUL LAFARGUE

TEMBELLİK HAKKI  PAUL LAFARGUE

Paul Lafargue (1842-1911); Fransız uyruklu düşünür ve eylem adamı. Küba'nın Santiago kentinde doğdu. Dokuz yaşındayken ailesiyle birlikte göçtüğü Fransa'da Tıp Akademisi'ne yazıldı. Üniversitede, kralcı hükümete karşı giderek genişleyen gençlik devinimine katıldı. Yine aynı dönemde yoğun bir okuma uğraşına daldı. Hegel'den Feuerbach'a, Fourier'den Comte'a kadar pek çok düşünürün yapıtlarını okumasına karşın, özellikle Proudhon'dan etkilendi.

1865'te Marx'la tanışmasının, üzerindeki Proudhon etkisinin kırılmasında büyük rolü oldu. Marx "yakışıklı, zeki, enerjik ve sportif" bulduğu bu gencin, kızı Laura'yla evlenerek aileye katılmasına da izin verdi.

Siyasal etkinlikleri nedeniyle Akademi'den uzaklaştırılınca, öğrenimini Londra'da tamamladı ve karısı Laura'yla birlikte yeniden Paris'e döndü. Art arda üç çocuğunu da yitirmesi üzerine tıptan soğudu; kendini tümüyle sosyalist düşünce ve eyleme adamaya karar verdi. Fransız Sosyalist Partisi'nin kurucuları arasında yer aldı, işçi devinimlerinin örgütlenmesine yazılarıyla katkıda bulundu.

1911 yılında karısıyla birlikte kendini öldürdü. Yaşlılığın, beden ve zihin güçlerini azar azar kemirdiğini görmek istemeyen Lafargue, yetmiş yaşını aşmamak üzere kendine verdiği sözü tutmuş oluyordu.  ÖNSÖZ

Bay Thiers, İlköğretim Komisyonu'nda (1849) şöyle diyordu: "Papaz sınıfının etkisini alabildiğine güçlendirmek istiyorum. Çünkü, insana 'keyfine bak' diyen felsefeyi değil, ona bu dünyada acı çekmek için bulunduğunu öğreten iyi felsefeyi yayma bakımından güveniyorum papaz sınıfına." Bay Thiers, yırtıcı bencilliğini ve dar kafalılığını temsil ettiği kentsoylu sınıfının ahlakını dile getiriyordu.

Kentsoylu sınıfı, papaz sınıfının desteğindeki soylulara karşı savaşırken, özgür düşünceyi ve tanrıtanımazlığı göklere çıkarıyordu. Ama, üstünlük kazanır kazanmaz, tutumuyla birlikte ağız da değiştirdi. Bugün, ekonomik ve politik üstünlüğünü dine dayamaya çalışıyor. 15. ve 16. yüzyıllarda, putataparlık geleneğine dönüyordu sevine sevine ve Hıristiyanlığın kınadığı ten isteklerini, tutkularını yüceltiyordu. Günümüzde gırtlağına kadar mala mülke ve zevke batınca, Rabelaisler, Diderotlar gibi düşünürlerinin öğretilerini yadsıyor ve ücretlilere perhiz öğüdü veriyor. Hıristiyan ahlakının zavallı bir öykünüsü olan kapitalist ahlak, işçinin ten isteklerine ilenç yağdırıyor. Ücreticilerin gereksinimlerini en aza indirmeyi, sevinçlerini, tutkularını yok etmeyi ve onu dur durak tanımayan acımasız bir makine durumuna mahkûm etmeyi, kendine ideal olarak seçiyor.

Devrimci sosyalistler, kentsoylu sınıfının filozof ve yergi yazarlarının açmış oldukları savaşı devralacaklar; kapitalizmin toplumsal ahlak kuramlarına saldıracaklar; eyleme çağırılan sınıfın başkişilerinde, egemen sınıfın dört bir yana saçtığı boş inanç tohumlarını yok edecek; bütün ahlak softalarının yüzüne, "dünya artık işçi gözyaşlarıyla dolmayacak" diyeceklerdir. "Olabilirse barışçı yollarla, olamazsa şiddet yoluyla" kuracağımız sosyalist toplumda insanların tutkuları dizginlenecek. Çünkü,"hepsi de doğaları gereği iyidir, bize düşen, yalnızca onları kötüye kullanmaktan ve aşırıya kaçmaktan kurtarmaktır" (1) ve bu tutkular, ancak karşılıklı dengelemelerle ve insan organizmasının uyumlu gelişimiyle önlenebilir. Doktor Beddoe şöyle diyor: "Bir ırk, ancak bedensel gelişmesinin doruğuna vardığında, enerji ve ahlak gücünün de en yüksek noktasına ulaşır." Büyük doğabilimci Charles Darwin de böyle düşünüyordu. (2)

Kimi ek notlarla şimdi yeniden yayınladığım Çalışma Hakkına Karşıkoyma konulu yazım, 1880'de haftalık (ikinci dizi) Egalité'de çıkmıştı.

P.L.

Sainte-Pelagie Tutukevi, 1883

TEMBELLİK HAKKI   YIKICI BİR DOGMA

Sevme, içme ve tembellik dışında,

Tembellik edelim her şeyde

Lessing        Kapitalist uygarlığın egemen olduğu ulusların işçi sınıflarını garip bir çılgınlık sarıp sarmalamıştır. Bu çılgınlık, iki yüzyıldan beri, acılı insanlığı inim inim inleten bireysel ve toplumsal yoksunluklara yol açmaktadır. Bu çılgınlık, çalışma aşkı; bireyin, onunla birlikte çoluk çocuğunun yaşam gücünü tüketecek denli aşırıya kaçan çalışma tutkusudur. Rahipler, iktisatçılar ve ahlakçılar bu akıl sapıncına karış çıkacak yerde, çalışmayı kutsallaştırmışlardır. Bu gözü kapalı, bu dar kafalı adamlar, Tanrılarından daha bilge olmaya kalkıştılar; bu güçsüz ve zavallı yaratıklar, Tanrılarının ilendiği şeyi yeniden saygınlığa kavuşturmak istiyorlar. Ben ki, ne Hıristiyan, ne iktisatçı, ne de ahlakçıyım; onların yargılarını Tanrıların yargısına; din, ekonomi ve özgün düşünce konusundaki vaazlarını da, kapitalist toplumdaki çalışmanın korkunç sonuçlarına havale ediyorum.